Prokrastynacja, czyli zrobię to później, tylko nie wiadomo którego później
Są zadania, które zajmują dziesięć minut.
A potem są te same zadania odkładane przez trzy dni.
Najpierw trzeba tylko odpisać na wiadomość. Potem szybko nastawić pranie. Przy okazji zrobić kawę. Skoro kawa już jest, można na chwilę usiąść. A skoro człowiek usiadł, to może jeszcze tylko sprawdzić telefon.
I nagle mija pół dnia, a wiadomość nadal patrzy z ekranu jak wyrzut sumienia.
Prokrastynacja ma wyjątkowy talent do udawania, że właśnie robimy coś bardzo potrzebnego.
Porządkujemy szufladę, kiedy trzeba napisać raport.
Myjemy kubki, kiedy trzeba zadzwonić.
Szukamy idealnego momentu, kiedy tak naprawdę boimy się zacząć.
Bo odkładanie nie zawsze wynika z lenistwa.
Czasem stoi za nim lęk przed porażką. Czasem perfekcjonizm. Czasem zmęczenie, chaos albo przekonanie, że zadanie jest tak duże, że najlepiej w ogóle na nie nie patrzeć.
I wtedy mózg podsuwa genialny plan:
„Zrobimy to później, kiedy będziemy bardziej gotowi”.
Problem w tym, że gotowość rzadko przychodzi z fanfarami.
Częściej pojawia się dopiero po pierwszych pięciu minutach działania.
Nie trzeba więc kończyć wszystkiego.
Czasem wystarczy otworzyć dokument. Napisać jedno zdanie. Wykonać jeden telefon. Posprzątać jeden fragment stołu.
Mały początek bywa skuteczniejszy niż wielki plan, który od tygodnia istnieje tylko w głowie.
Prokrastynacja bardzo lubi wielkie zadania.Ale znacznie gorzej radzi sobie z jednym małym krokiem.
Nie pytaj więc zawsze:
„Czy mam dziś siłę zrobić wszystko?”
Zapytaj:
„Co mogę zrobić przez najbliższe pięć minut?”
Bo czasem największą przeszkodą nie jest samo zadanie.
Tylko moment, w którym trzeba wreszcie zacząć.